Er is een hardnekking misverstand over mentale moeilijkheden. Dat je leven stopt. Dat je wacht. dat je eerst ‘beter’ moet zijn voor je weer kunt leven.

Ik heb dat misverstand zelf ook geloofd – en ik heb het overleefd.

Wat ik nu weet : het leven stopt niet tijdens een crisis. Het gaat gewoon door, met of zonder je. En als je leert meegaan – stap voor stap, soms letterlijk – dan kan het mooier worden dan het ooit was.

Dat is wat ik wil bewijzen met elke stap die ik zet. Niet dat ik sterk ben.. Niet dat het makkelijk is maar omdat het kan. Dat JIJ dat ook kan. Dat opgeven nooit het antwoord is.

De eerste grote stap van het jaar. 96,6kilometer door het landschap met alles wat er in dat hoofd van me woont als reisgezelschap. Een trail met een naam die meteen iets zegt – want wandelen is voor mij ook altijd een beetje herdenken/ wat was. Wat is. Wat nog kan komen.

De naam alleen al. Tachtig kilometer ontsnappen – niet van mezelf maar naar mezelf. Elke stap een beetje dichter bij wie ik ben en wie ik wil zijn.

De zwaarste. De langste. De meest eerlijke.

Vorig jaar ben ik moeten stoppen op kilometer 116. Knie. Geen keuze.

116 kilometer ver en toch voelde het als falen – ook al weet ik dat het dat niet was.

Maar dat gevoel? Dat neem ik mee naar december. Niet als last, maar als brandstof.

Dit jaar kom ik halen wat me vorig jaar is ontzegd. De finish. Alle 160 kilometer.

Want dat is precies wat X2Freedom ook is: niet falen als je moet stoppen – maar opstaan, opnieuw beginnen en verder gaan dan je vorige keer geraakte.

336 kilometer in totaal.

Drie weekends. Drie keer de grens opzoeken. drie keer laten zien dat bewegen – ook als het pijn doet – altijd beter is dan stilstaan.

Je hoeft zelf geen blaren te kweken – tenzij je dit zelf wilt

Volg mee via Instagram, facebook of Youtube. Deel het verhaal met iemand die het nodig heeft, of steun X2Freedom zodat peer support bereikbaar blijft voor iedereen die nu ergens staat en denkt : dit lukt me nooit.

Stap voor stap, kilometer voor kilometer.