Deze tocht maakt deel uit van mijn voorbereiding op drie lange endurance trails in 2026.
Vandaag ging ik op weg van Oostrozebeke naar Vosseslag, als test voor mijn komende trails dit jaar.
Het deed weer pijn toen de wekker om 3 uur afliep maar ik stond al snel onder de douche. Een zalige combinatie om wakker te worden; eerst een douche en daarna een paar liter koffie.
Toen de cafeïne z’n werk begon te doen en mijn ogen weer een paar millimeter meer open waren, gingen we op stap.
Ik had de avond ervoor al alles klaargelegd dus daar hoefde ik me, zo vroeg in de ochtend, niet druk over te maken.
Het was een mistige nacht en redelijk koud. Ik had een aantal nieuwe spullen gekocht om mijn uitrusting aan te vullen. Nieuwe Asics en teensokken, van mijn vriendin had ik een nieuw hoofdlampje gekregen. De teensokken zouden helpen om blaren te voorkomen, we zullen zien.
Het tempo zat er al vlug goed in. oortjes in, de juiste muziek en zo het ideale stapritme vinden.
Ik hou van de vroege ochtenden, het is stil, je komt haast niemand tegen onderweg. Gewoon ik en de natuur. ook zalig om te zien hoe de wereld wakker wordt. De vogeltjes die beginnen fluiten,… een speciaal gevoel. Alleen jammer dat door de mist, er niet kon genoten worden van een mooie zonsopgang.
De combinatie van de nieuwe schoenen en de teensokken bleek alvast een goede keuze. Ik ondervond helemaal geen last aan mijn voeten.
Tijdens het wandelen gaan mijn gedachten alle kanten op. Niet in de zin van extreme chaos maar eerder een soort geordend zooitje. Alsof mijn hoofd zegt : zodra je die eerste kilometers maakt, laten we even orde scheppen in alles wat daarboven zit. Vaak ontstaan op dat moment ook de beste en creatiefste ideeën.
De mist bleef wel hangen en de temperatuur klom niet echt omhoog maar dat maakte me niet veel uit. het heeft wel iets moois en mysterieus, die hangende mist over de Vlaamse velden.
Onderweg dacht ik veel na over mijn project X2Freedom. Ik hoop dat ik hiermee een verschil kan maken voor vele mensen, dat is toch mijn ultieme doel. Maar om dat project echt kracht te geven, moet ik volgens mijn gevoel eerst die 3 trails van dit jaar finishen. Ik heb trouwens iets te bewijzen.
We zullen zien hoe vandaag verloopt en hoe het fysiek gesteld is na twee maanden herstel van mijn knie- en kuitblessure van vorig jaar.
Tot nu toe alles prima, dus we stappen gewoon door.
Mijn plan was om ergens rond 25 kilometer een pauze te nemen. De velden lagen er prachtig bij in deze mist maar op een route door landbouwgebied, kom je zelden een bankje tegen om te rusten.
Pas na ongeveer 36 kilometer kwam ik dan eindelijk toch een bankje tegen, ergens in Zedelgem. Even zitten, al mijn toestellen opladen, colaatje erbij om wat energie bij te tanken.
Na een pauze van ongeveer 25 minuten zette ik mijn tocht verder. Ik merkte wel dat mijn benen, door die korte pauze, weer wat stijf waren geworden. Het was dus even tanden bijten maar gelukkig had ik mijn tempo snel terug te pakken.
Onderweg kwam ik echt mooie dingen tegen, ik had zelfs een beetje publiek.
Op een bepaald moment begonnen mijn benen – vooral mijn knie – en mijn voeten toch wat pijn te doen. Mijn conditie was duidelijk achteruit gegaan.
Op zulke momenten begin ik soms negatief te relativeren. Zou het echt zo erg zijn, moest ik opgeven? Moest ik mijn vriendin bellen om me te komen halen…Maar de koppigheid in mij won dit gevecht al snel en ik bleef wandelen. Zeker op de lange kasseiwegen werd het fysiek en mentaal moeilijk.
Op een bepaald moment, ik denk dat ik nog ongeveer 14 kilometer moest, kwam ik op een stuk jaagpad naast een kanaal. Ongeveer 6 kilometer lang moest ik dit volgen. Dat gaf me plots extra energie. Ik weet niet precies waarom. Ik wist dat als ik aan het einde kwam van dit jaagpad, ik nog maar minder dan 10 km te gaan had. Een oppepper. Het tempo ging terug omhoog en doordat ik zo in gedachten verzonken was, voelde ik de ongemakken ook minder.
Ik was er bijna.
Ik maakte nog foto’s van elk plaatsnaambordje, en kapelletje – want die zijn er in West-Vlaanderen in overvloed, meer dan dat er bankjes zijn trouwens – dat ik tegenkwam tot ik uiteindelijk het bord Vosseslag zag.
De voorlaatste foto van de dag, de laatste kilometers.
Mijn vriendin stond me op te wachten aan de aankomstplek.
En de laatste foto is uiteraard voor de beloning achteraf… Een Filou.
