Mijn eerste Xanax-pilletje kreeg ik in 2008, na de zoveelste paniekaanval. Kort na de dood van mijn moeder.
De ziekte en het overlijden van mijn mama waren een extreem heftige periode. Vol onuitwisbare beelden, hevige emoties en zoveel verdriet. Zoveel dat mijn lichaam op een bepaald moment besloot dat het genoeg was en zich gewoon afsloot voor emoties.
Misschien kwamen daardoor de paniekaanvallen, alsof alle opgebouwde spanning en trauma er op de 1 of andere manier uit moesten. Mijn lichaam vond blijkbaar maar 1 uitweg.
Die eerste paniekaanval was doodeng. Ik dacht echt dat ik ging sterven. Eigenlijk voelt elke paniekaanval zo. Pure doodsangst.
Toen mijn huisarts Xanax voorschreef en ik mijn eerste pil nam, voelde dat als een soort bevrijding. De paniekaanvallen verdwenen niet volledig maar de Xanax duwde ze wel naar de achtergrond.
Ik dacht er verder niet bij na.
Zoals je een paracetamol neemt tegen de hoofdpijn, zo nam ik Xanax tegen paniekaanvallen.
Langzaam begon er wel iets te veranderen. Hoe meer ik nam, hoe emotielozer ik werd. ik werd apathisch.
Of ik verslaafd was? Daar stond ik toen totaal niet bij stil.
Ik merkte wel dat ik steeds meer nodig had om hetzelfde effect te krijgen. Ik begon ze ook te nemen wanneer ik geen paniekaanval had, bij stress, om te kunnen slapen of om gewoon even rustig in de zetel te gaan zitten.
Mijn concentratie ging ook heel erg achteruit.
De jaren gingen zo voorbij, emotieloos.
En daar heb ik vandaag spijt van.
Wat het mooiste moment uit mijn leven had moeten zijn – de geboorte van mijn 2 dochters – voelde eerlijk gezegd redelijk emotieloos. Ik wist dat het enorm bijzonder was maar ik voelde geen extreme blijdschap.
Toen ook mijn vader stierf in 2014, voelde ik dan ook geen extreem verdriet, terwijl hij mijn grote voorbeeld was.
Er gebeurde nog veel meer in mijn leven, ingrijpende gebeurtenissen, waar ik in latere blogs op terugkom. Maar de rode draad was altijd Xanax.
Ik overleefde.
Al mijn verdriet en woede zaten ergens diep in mij opgesloten. Ik beschreef het altijd als een enorme golf van emoties, opgesloten achter een dikke, sterke, metalen deur.
Af en toe ging die deur even op een kiertje, dan voelde ik de emoties opkomen maar daar was dan de redder… die de deur snel weer dicht duwde.
Was dat een voordeel? Of net een nadeel?
In 2019 bereikte ik mijn absolute dieptepunt waardoor ik nog meer Xanax begon te nemen.
Tussen de pillen door kreeg ik zware afkickverschijnselen : Beven, een onwerkelijk gevoel, wazig zicht, een enorme onrust door mijn hele lichaam, druk in mijn hoofd, misselijkheid,… noem maar op.
En opnieuw gingen er een paar jaar voorbij, Ik overleefde het, met hulp van dat pilletje.
Dat klinkt misschien positief maar dat was het allesbehalve, geloof me.
Ik ging naar een psychologe. Zij zei me dat de mogelijkheid bestond dat ik verslaafd kon zijn aan Xanax.
Dat kwam een beetje als een shock. Ik dacht dat die lichamelijke symptomen gewoon door mijn trauma kwamen. Daar was ik al jaren voor in behandeling bij een psychologe. Ik had tenslotte de diagnose C-PTSS gekregen.
Mijn hoofd voelde ondertussen constant wazig. Denken was moeilijk, ik begon ook steeds meer dingen te vergeten.
Concentreren lukte niet meer. Wanneer ik een film keek, moest ik om de 10 minuten even pauzeren. Lezen ging al helemaal niet meer. Soms moest ik dezelfde zin tien keer lezen voor ik begreep wat er stond.
Ik nam ondertussen grote hoeveelheden Xanax.
Mijn huisarts bleef het wel voorschrijven. Over dat stuk ga ik mij nog niet uitspeken. Dat is niet aan mij.
In 2023 besloot ik dat het zo niet verder kon.
Voor zover ik nog kon lezen en nadenken, begon ik me te verdiepen in benzodiazepines en afkicken ervan. Zo ontdekte ik de Ashton Manual. Ik besloot om het op die manier te proberen met hulp van mijn (nieuwe) huisarts.
Het afbouwen ging met vallen en opstaan. Extreem moeilijke periodes maar gelukkig ook goede dagen ertussen.
Uiteindelijk lukte het me om af te bouwen tot 3mg/dag. Die laatste 3mg waren echter veruit het moeilijkst.
Ik kan eerlijk zeggen dat dit de zwaarste tijd uit mijn leven was en afkicken was het moeilijkste wat ik ooit deed in mijn leven.
Maar ik deed het… en het was het zo waard!!
Op 12 september 2025 nam ik mijn laatste Xanax Retard.
Bijna 18 jaar na mijn eerste ‘fix’
Eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat er na al die maanden, nog steeds moeilijke momenten tussen zitten maar over het algemeen voel ik me bevrijd.
Als ik er vandaag op terugkijk, voel ik totaal geen schaamte, wel spijt.
Spijt dat ik niet eerder naar mijn lichaam heb geluisterd.
Maar ik wist gewoon niet beter.
Ik had wel gehoord over benzodiazepine -verslaving maar ik had nooit gedacht dat het mij kon overkomen.
Geloof me…
Als ik ervan af kan geraken… Ik… de koppige Dirk…
… dan kan iedereen het !!!
