Ik geloof dat iedereen een voor-leven en een na-leven heeft. Soms is het een klap die alles verandert, soms een openbaring. Soms iets kleins dat je op het moment zelf niet eens als groot herkent – maar dat achteraf alles in beweging bracht.

Ik had dit meerdere keren, meestal na een grote tegenslag. Maar gelukkig ook 1 keer na iets wat ik alleen maar als een openbaring kan omschrijven. Bijna 4 jaar geleden.

Ik was eenzaam. Ik voelde me gewoon niet goed meer – na alles wat er gebeurd was. Ik leidde een kluizenaarsleven en noemde dat rust. Maar het was geen rust. het was stilstand. En een lichaam in rust, wil in rust blijven, dat weet iedereen die ooit in dat moeras heeft gezeten.

De push die ik mezelf gaf, was klein. Belachelijk klein zelfs. Ik contacteerde een vriend van vroeger, iemand naar wie ik enorm opkeek, nu nog trouwens. Alsof de jaren dat we elkaar niet gezien hadden, er gewoon niet waren. Hij had me niet eens iets inspirerend hoeven zeggen. het was simpelweg het feit dat er iets gebeurde.

Hij was/is ultraloper. Al jaren volgde ik zijn avonturen vanop afstand, via sociale media, met de stille zekerheid dat zoiets nooit iets voor mij zou zijn. We maakten samen een wandeling. Een serieuze wandeling, zo een 60 kilometer, op bedevaart.

Fysiek was het een hel. Ik heb vier weken niet normaal kunnen stappen. 4 weken!!

Mentaal deed het wonderen.

Hij had me gewaarschuwd dat zulke afstanden wandelen, verslavend werkt. Ik lachte dat weg… hij had gelijk.

Vanaf dat moment begon mijn leven te beteren. Hoe meer ik in beweging kwam, hoe meer er veranderde. Ik had terug vechtlust. Ik was kwaad op mezelf – op mijn eigen stilstand, mijn eigen zielige gedrag, mijn eigen excuses. Er zijn veel erge dingen gebeurd, ja. Maar dat geeft me geen vrijbrief om de rest van mijn leven in dat verhaal te blijven hangen.

Ik wilde vooruit. En het lukte.

Vorig jaar deed ik voor het eerst mee aan een echte ultrawandeling, samen met mijn beste vriend. Ik moest helaas opgeven na 116km, wegens een knieblessure.

116 kilometer!!

Had je me dat vijf jaar geleden verteld, had ik je uitgelachen. Hartelijk, maar uitgelachen.

Nu, bijna vier jaar later, sta ik op het punt om te trainen voor 3 zulke wandelingen dit jaar. En ik twijfel er geen seconde aan dat het me gaat lukken.

Van 0 naar 100 in bijna 4 jaar!

Soms begint alles met 1 kleine stap…

Letterlijk…