Al jaren speel ik met het idee om als coach, therapeut of begeleider aan de slag te gaan. Niet omdat ik denk dat ik alle antwoorden heb, integendeel. Maar omdat ik weet hoe het voelt om vast te zitten.
Lang dacht ik dat ik pas anderen kon en mocht helpen wanneer mijn eigen leven volledig op orde was. Maar hoe langer ik daarover nadacht, hoe meer ik besefte dat dit slechts een illusie is. Niemand heeft alles op orde. Geen enkele coach, therapeut of psychiater heeft het leven volledig onder controle. Iedereen worstelt wel met iets. De ene draagt misschien een zwaarder kruis dan de andere, maar het is geen wedstrijd. Pijn is pijn.
Dus als ik zou wachten tot alles perfect is, dan kan ik wachten tot alle bomen even dik zijn.
Zoals ik ook op mijn website schreef, ik ben geen psycholoog of psychiater. En eerlijk gezegd wil ik ook allesbehalve zo’n typische ‘life-is-amazing-as-long-as-you-drink-a-smoothie-a-day-and-have-morning-routine’- coach zijn.
Ik ben in de eerste plaats gewoon een mens. Een mens met gevoelens. Met emoties. Met goede dagen en ook slechte. En dat wil ik ook tonen. Want het is ok als het soms even niet ok gaat. Waarom rust daar zo een taboe op?
Niemand kan elke dag positief zijn. Niemand. Zelfs de Dalai Lama heeft ongetwijfeld dagen waarop hij liever in zijn bed blijft liggen en naar Netflix-series kijkt.
Eerlijk gezegd, heb ik mijn buik vol van dat hele fake positieve gedoe, begrijp me niet verkeerd : proberen positief te blijven is belangrijk! Als elke dag negatief is, wordt het leven maar donker. Maar waarom doen alsof elke dag alles perfect is? Waarom elke dag een masker opzetten?
Dat masker maakt mensen gek.
Je ziet de ene coach na de andere op sociale media verschijnen met hun perfecte glimlach en hun perfecte leven en ondertussen denken mensen dat er iets mis is met hen… omdat ze zich niet zo voelen.
Maar dat perfecte beeld is vaak gewoon fake.
En dan heb je nog de mensen die nauwelijks echte tegenslagen hebben gekend in hun leven, en net die mensen voelen zich dan geroepen om lifecoach of motivatiecoach te worden. Mensen die denken dat als ze een paar certificaten en coachingcursussen hebben dat dit van hun dat een goede coach maakt? Maar zo werkt het niet. Je kan technieken leren, theorie kennen, dat kan zeker helpen… maar mensen voelen het verschil tussen iemand die de theorie kent en iemand die ook echt, net zoals hen, in de modder heeft gestaan. Iemand die zelf tegenslagen heeft overwonnen en verwerkt, iemand die weet hoe wanhoop voelt, iemand die begrijpt hoe zwaar het soms kan zijn om gewoon nog een volgende stap te zetten.
Dat besef veranderde iets bij mij.
Ik wil helpen.
Niet omdat ik alle antwoorden heb maar omdat ik weet hoe het voelt om naar antwoorden te zoeken. Al die jaren vol pijn, verlies en tegenslagen… misschien moesten die wel gebeuren zodat ik hier vandaag kon staan.
Ik heb nog steeds niet alle antwoorden, zoals ik zei, ik ben ook maar een mens. maar ik wil er zijn. Om samen te zoeken. Om te laten zien dat je dit niet alleen hoeft te dragen.
Er zijn zoveel mensen zoals jij en ik en samen staan we sterker.
Daar staat X2Freedom voor.
Endurance Unites.
Samen, nooit meer alleen.
Dit jaar, 2026, staat nog volledig in het teken van voorbereiding. Ik wil 3 ultrawandelingen finishen, niet om stoer te doen maar om iets te bewijzen.
Dat je nog altijd dingen kan verwezenlijken, zelfs na moeilijke periodes… na verslaving, na narcisme, na PTSS, na depressie, na burn-out, na een zelfmoordpoging,…
Als ik dat kan… dan kan jij dat ook.
Dat betekent niet dat jij je voeten ook in blaren moet wandelen, zoals ik. Het gaat niet om wandelen, alhoewel het helpt. Het gaat om doorzetten.
Als je moe bent, rust… maar geef niet op!
Nooit!
in 2027 wil ik met dit project echt van start gaan, tot dan hoop ik dat je mij wil volgen tijdens de voorbereiding, op de trails en de opbouw van dit project.
Misschien tot snel.
Dirk
