Op 12 augustus 2016 ging mijn ex ervandoor. Zonder de meisjes. Mare en Myrthe waren zes jaar. En plots stond ik er alleen voor – met twee kleine meisjes, een berg schulden die zij had achtergelaten, en een innerlijke wereld die al jaren in puin lag. Geen plan. geen handleiding. Alleen ik en zij.

De dag erna ben ik met mijn dochtertjes naar het bos gegaan. Niet omdat ik dat had gepland. Niet omdat ik wist wat ik deed. het gebeurde gewoon – alsof er ergens diep in mij iets zei: Ga naar buiten, ga bewegen, zorg dat ze lachen. We hebben gespeeld. We hebben gelachen ook al was ik doodmoe.

Daarna hebben we een fort gebouwd in onze tuin. De meisjes vonden het geweldig, ik ook trouwens. en terwijl ik die lakens en dekens rond de tuintafel hing, besefte ik nog steeds niet wat ik aan het doen was. Ik was papa aan het zijn.

Het masker

Wat niemand zag, was wat er achter dat fort schuilging. Mijn demonen waren er ook. Elke dag. Ze gingen mee naar het bos, mee naar school, mee naar bed. De angst. De eenzaamheid. het gevoel dat de grond onder mijn voeten was weggevallen. Een vechtscheiding die maanden, jaren zou aanslepen. Schulden die ik niet had gemaakt maar wel moest afbetalen. Bedreigingen, geroddel, mensen die mij zwartmaakten waar de meisjes bij waren.

Maar 1 ding stond voor mij vast: Mare en Myrthe mochten dat niet weten. Zij mochten kind zijn. Dat was mijn taak – hen dat gunnen, ook als ik mezelf nauwelijks overeind kon houden.

Maanden en jaren lang hield ik dat masker op. Overdag de papa die lacht, kookt, naar school rijdt, luistert, er voor zijn dochters was… ’s avonds als ze sliepen was ik de man die vocht tegen alles wat er in hem omging.Tot op een avond in 2019. Ons nieuwe huurappartement. Leeg, Kaal. Ik was alles kwijt – geld, zekerheid, het gevoel dat ik iets waard was als mens of als vader. Op mijn absolute dieptepunt.

En toen heb ik geweend waar zij bij waren.

We hebben toen samen gehuild.

Destijds voelde ik me zo tekortgeschoten. Ik had hen niets meer te geven – niets materieel toch. Ze hadden mij alles afgenomen, de mensen die mij hadden beloofd om me helemaal kapot te maken. Het enige wat ik mijn dochters nog kon meegeven waren de juiste normen en waarden. En de wetenschap dat hun papa er altijd zou zijn.

Nu, jaren later, besef ik, op dat moment beschermden zij mij ook. Zonder het te weten. gewoon door er te zijn.

Mijn grote voorbeeld

Ik doe mijn uiterste best om de papa te zijn voor mijn meiden, die mijn eigen papa was voor mij. Mijn papa is mijn grote voorbeeld. Hij heeft mij de juiste normen en waarden meegegeven – niet met grote woorden of lange toespraken maar gewoon door wie hij was. Door er te zijn. Door het goede te doen, ook al waren de omstandigheden ontzettend moeilijk.

En nu, als ik naar mijn eigen dochters kijk, merk ik dat dit mij tot nu toe ook gelukt is. Dat zij diezelfde normen en waarden meedragen. Dat ze eerlijk zijn, respectvol, goed van hart. Maar die credit gaat niet naar mij. Die gaat naar mijn papa. Hij is er niet meer – niet fysiek – maar hij zit in elke beslissing die ik neem als vader en als mens. In elke keer dat ik mijn mond hou als ik wil ontploffen. In elke keer dat ik zeg “Ik hou van jullie” – iets wat thuis vroeger niet werd gezegd, wat een vanzelfsprekendheid was – maar wat ik mijn meisjes nu meerdere keren per dag zeg. E n in elke knuffel die ik hun geef – die zijn vanzelfsprekend.

Zo gaat dat, van generatie op generatie. Je geeft door wat je gekregen hebt. En soms geef je door wat je net niet gekregen hebt maar altijd al gewild.

De helft die ik mis

Op een dag zeiden Mare en Myrthe me dat ze respect en eerlijkheid van mij hadden geleerd. Van mij… Ik weet niet of ik ooit iets mooiers heb gehoord in mijn leven. Maar laat me eerlijk zijn over wat het ook is. Co-ouderschap betekent dat je de helft van hun leven mist. na al die jaren voel ik me nog steeds leeg als ze er niet zijn. Die leegte went niet. Je went eraan – maar ze went niet.

Elke ochtend rijden we samen naar school – een heel eind. En tijdens die ritten praten we. Over vanalles en niets. Over school, vrienden, grote en kleine vragen en zorgen. Die ritten koester ik. Geen schermen, geen afleiding – gewoon wij die in de auto. ’s Avonds op de terugweg zijn ze moe. Dan is het wat stiller en dat is ook goed. Zelfs die stilte koester ik.

Wat papa zijn echt betekent

Maar laat me ook eerlijk zijn over wat het vraagt. Alles tegelijk moeten doen. Je eigen demonen bekampen terwijl je eten maakt, naar school rijdt, luistert, aanwezig bent. Niemand die de last eens even overneemt. Alles op 1 paar schouders – praktisch, mentaal, emotioneel. Elke dag opnieuw

Er zijn dagen bij waarop ik mezelf voorbij mijn grenzen duw. Waarop ik helemaal uitgeput ben maar toch de tafel dek, toch vraag hoe het ging, toch de papa ben die zij nodig hebben. Niet omdat ik een held ben maar omdat er geen alternatief is. Zij zijn er, ik ben er, en samen redden we het wel.

Papa zijn is geen job die ik uitoefen. Het is wie ik ben. Dat onderscheid klinkt misschien klein – maar het is alles. Een job leg je neer als de dag voorbij is, dit niet. Dit draag je altijd. Maar dat weet iedere ouder.

Dat is precies waarom ik elke ochtend opsta. Ook als mijn demonen mij het liefst aan bed of zetel gekluisterd zouden zien zitten. Omdat er 2 meisjes zijn die op mij rekenen, die mij nodig hebben – en ik hun.

Aan de man die ik was in 2016

Als ik nu terugkijk op die man die alleen achterbleef in augustus 2016 – met twee meisjes van zes, een lege portemonnee en een hoop demonen – wil ik hem maar 1 ding zeggen : Alles komt goed. Niet omdat het makkelijk wordt. Niet omdat de pijn verdwijnt. Maar omdat die twee meisjes alles zijn wat je nodig hebt om door te blijven gaan en omdat je – zonder het te beseffen – al die tijd de beste versie van jezelf aan het worden was.

Perfecte ouders bestaan niet

En dit wil ik zeggen tegen elke alleenstaande mama of papa die zich vandaag tekort geschoten voelt. Perfecte ouders bestaan niet! Degene die denken dat ze de perfecte ouder zijn, zijn het net niet! Je hoeft niet perfect te zijn, je moet er gewoon zijn. Breek soms, huil soms – ook waar je kinderen bij zijn. Dat is geen zwakte. Dat is eerlijkheid, dat is mens zijn. En kinderen leren meer van een ouder die valt en weer opstaat dan van een ouder die ,zogezegd, nooit valt. Want jouw kinderen zullen zich later niet herinneren welk cadeau ze kregen voor hun 10de verjaardag. Ze zullen zich wel herinneren wat jullie samen deden. Die wandelingen, het fort in de tuin, de keer dat jullie samen huilden – en het toch met glans overleefden.

Maak herinneringen. Maak foto’s…

Want ooit is dit het enige wat ze nog van jou hebben.