De meeste mensen die een zware periode doormaken, hebben te kampen met 1 ding. Een narcistische partner of een trauma of een verslaving of een depressie of noem maar op. Let goed op het woordje ‘of’. Bij mij was het ‘en’. Alles tegelijk, jaren aan een stuk. Gestapeld op elkaar als een hoop stenen op mijn schouders die toch al zwaar droeg.  En toch sta ik hier, niet ondanks wat er is gebeurd maar dankzij wat ik ervan heb gemaakt. 

Dit is geen blog over hoe zwaar het allemaal was. Dat staat wel in de andere blogs die ik schreef. Deze blog gaat over hoe ik het deed. Over wat mij dreef op de dagen dat alles zei “Geef op” Over het stille, koppige, onwankelbare geloof dat de uitkomst vaststond – ook als de weg ernaartoe met momenten ondraaglijk was. 

Er komt een moment in elk lang gevecht dat je het allemaal even moe bent. De situatie… Ik kwam op een punt waarop ik mezelf moe was. Ik was die ‘boehoe, arme ik’ toestand moe. Strontmoe! Jarenlang had ik tegen mezelf gezegd hoe onrechtvaardig alles was. Hoe oneerlijk het was. Ja, dat was het ook, ik vond niet dat ik dit allemaal verdiend had. Ik kon en kan oprecht zeggen dat ik met iedereen de allerbeste bedoelingen heb gehad… en nog. Ik ging plots van “Kijk eens wat er allemaal gebeurd is” naar “Kijk eens naar wat er allemaal gebeurd is? Kijk eens wat IK heb overleefd? “In plaats van mijn verleden als een soort straf te zien en het als een kruis te dragen, zag ik het nu als mijn kracht. Er was een groepspoging om mij kapot te krijgen… en het is hun NIET gelukt! Integendeel. Ik sta sterker dan ooit! En weet je wat? Ik heb NIEMAND moeten proberen kapot te maken om te staan waar ik nu sta… dat kunnen ‘ze’ niet zeggen. De verschrikkelijke ziekte en dood van mijn ouders, 2 narcistische relaties, trauma’s, armoede, een benzo-verslaving, … ondanks dit alles ben ik er nog… en hoe! Als ik dit allemaal had overleefd, wat of wie kan er mij nu nog tegenhouden? Ik besloot en zag in dat negativiteit me nergens had gebracht. Ik keek nu vooruit en daar ging mijn energie naartoe vanaf nu.  Dat was het begin van de vechtlust. Niet de zachte, bemoedigende soort dat je in 1001 motivatieboeken kan vinden, nee, de harde, boze, koppige soort… De soort die zegt “Ik GA dit doen en niemand of niets houdt me tegen!” 

Het begon bij een lange wandeling, samen met mijn beste vriend. Een echte bedevaart, die we nu elk jaar doen. Naar Scherpenheuvel. 60km.Totaal ongetraind, al jaren en jarenlang had ik helemaal niets gedaan wat een beetje sportief was… maar we vertrokken. Het was echt enorm zwaar. Mijn voeten waren een regelrechte ramp, mijn knieën voelde alsof ik er elk moment doorheen kon zakken… en toch kwamen we aan. Ik maakte deze tocht naar daar om iets te vragen. Kracht., een ander leven,… en dat kreeg ik, niet vanzelf maar toch. 4 weken lang kon ik niet fatsoenlijk wandelen. De hielen van mijn voeten waren zo afgeschuurd dat je gewoon rauw vlees zag. Ik ging ermee naar de apotheek een paar dagen later, die schrok er wat van en zei dat dit echt wel iets voor de dokter was. Zelfs dat gaf me kracht. Ondanks die kapotte voeten (en mijn verleden), had ik het toch maar gedaan.  

Dat was het begin van een ander leven voor mij. Natuurlijk was het nog allemaal moeilijk maar die vechtlust bleef. Toen kwamen er 2 momenten samen. Toevallig? Bijna in dezelfde week, kwam ik op Netflix een documentaire tegen over Xanax verslaving. Wat het doet met een mens. Hoe gevaarlijk het eigenlijk was. En mijn psychologe die me vroeg “Wat als je verslaafd bent aan Xanax?” 

Het deed me nadenken en ik herbekeek die documentaire opnieuw en opnieuw. Ik was verslaafd. Dat was wel duidelijk. Ik had dat verdomde pilletje nodig om overeind te blijven. Al mijn vechtlust kwam naar boven en ik besloot om ervanaf te geraken… maar hoe? In de documentaire zag ik een man die verslaafd was, met een scheermesje Xanax pilletjes in kleine stukjes snijden om maar zo weinig mogelijk van de afkickverschijnselen te voelen. Als dat werkt voor hem, prima… maar dat was niet hoe ik er tegenaan keek. Afkicken is geen uitstapje naar de zoo, het is keihard en ontzettend moeilijk, dat besefte ik. In een film over Johnny Cash, kickte hij op een gegeven moment af van drugs en/of alcohol. Hij lag dagen of weken op bed. Afzien… Zo zag ik het. De korte pijn. Al bleken 700 dagen niet bepaald kort te noemen. 

De verslaving zelf. Er valt zoveel over te zeggen. Zoals ik al eerder schreef, vlakt het je helemaal af. Geen extreme blijdschap meer maar ook geen verdriet. Ik noemde het mijn verdrietpilletje. Elke ochtend werd ik vroeg wakker met hevige onrust. Dit stopte pas nadat ik mijn eerste ‘fix’ had gehad. Na de middag begon het pas echt. Mijn eerste pilletjes waren dan bijna uitgewerkt en mijn lichaam had weer een nieuwe dosis nodig en dit uitte zich in de vorm van hevig beven, een erge druk op de borst waardoor ik constant het gevoel had dat ik ‘iets’ kon krijgen, een wazige druk in mijn hoofd, mijn zicht dat slechter werd maar ik denk dat het ergste was, de grote golf verdriet die eraan kwam. Mijn emoties, degene die ik opkropte al die jaren, zaten verscholen achter een grote, zware, sterke stalen deur. Xanax zorgde ervoor dat die deur dicht bleef. Als Xanax even weg was, ging de deur stilletjes open en dan voelde ik dat alle emoties, die hele golf aan emoties erdoor wilde. Dat was HET moment om terug naar Xanax te grijpen. Ik loog zelfs tegen mijn toenmalige huisarts om maar een voorschrift te krijgen.  

Dit was geen leven… dit was overleven.  

Ik besloot dus om te stoppen met die chemische rommel. Ik kaartte dit aan bij de psychiater, huisarts, psychologe en unaniem zeiden ze dat afkicken van zulke hoeveelheid, op topdagen (negatief bedoeld) nam ik wel tot 11mg op 1 dag, praktisch onmogelijk was zonder opname. Ik ging er met tegenzin in mee. Het leek me wel zalig, het gevoel dat er eens gezorgd werd voor me. Ik deed al zoveel jaren alles alleen. Anyway… praktisch was het iets anders. Ik heb co-ouderschap over mijn meisjes en dat betekende dat een opname simpelweg geen optie was. Mijn meisjes verdienen hun papa- en die papa wil er ook zijn. Mijn allergrootste schrik was altijd om hen te verliezen…met andere woorden… een opname was geen optie. Die luxe had ik niet. Maar dat sterkte gewoon mijn geloof dat ik dit alleen kon. Punt. Iedereen raadde me die opname aan… wel, dat was hun mening, niet de mijne.  

In de documentaire waar ik eerder over had, bespraken ze de Ashton Manual. Ik zocht dit op en begon dit te bestuderen, hoe moeilijk het ook was, want lezen en concentreren ging enorm moeizaam. Ik ging hiermee naar mijn huisarts en zei dat ik het op deze manier wilde doen. Zo gezegd, zo gedaan ( NOT)  

Voor ik eraan begon, wilde ik nog eerst eens gaan wandelen. Een serieuze wandeling want ik merkte dat die tocht naar Scherpenheuvel me zoveel deugd had gedaan en als ik iets kon gebruiken nu was het wel zelfvertrouwen. Ik vroeg mijn 2 beste vrienden om met me mee te gaan. De kustroute, 65km. Die dag waren de weergoden ons niet welgezind. We waren na een km al doornat. Het bleef de hele dag regenen, waaien, kortom geen weer om een hond door te jagen… maar we deden het weer. Het was echt heel emotioneel om te weten dat die 2 dit allemaal deden voor mij… omdat ik hun gevraagd had. Ik ben hun daar eeuwig dankbaar voor. Het gaf mij de kracht en het vertrouwen om te beginnen aan de echte afkick.  

Ik moet eerlijk zeggen dat het begin redelijk goed ging. Ik begon in oktober 2023 en bouwde af, zonder al teveel akelige symptomen, van 11mg naar ongeveer 3mg a 4 mg per dag in mei 2025. Ik dacht dat het allemaal wel makkelijk zou gaan. Maar toen begon het pas echt. Die laatste mg ’s waren een hel.  Ik kreeg echt alle afkickverschijnselen waar ik over gelezen en gehoord had. Ontzettende kaakpijn door de enorme spanning waardoor ik ook dagelijks hevige hoofdpijn had. Dit was echt constant aanwezig, een zeurende, blijvende pijn die me soms echt wanhopig maakte. De emoties die naar buiten wilde komen… ik voelde dat ik heel erg moest wenen maar dat lukte niet. De prikkels van het gewone dagelijkse leven waren gewoon teveel, De dagelijkse paniekaanvallen en het gevecht om deze onder controle te houden, constant een gevoel van VVV (Vechten, Vluchten, Verstarren), Wazig zicht, zelfs met bril op kon ik de ondertiteling of gezichten op tv niet helder zien. Mijn concentratie was met momenten nul, als iemand tegen me sprak en op het einde van de zin was, wist ik begot al niet meer wat hij of zij in het begin van de zin had gezegd. Het beven… ik kon geen appel of ajuin snijden zonder in mijn vingers te snijden. Het autorijden was ook echt akelig. Ik vertrouwde mijn eigen zintuigen niet meer. Ik had zo een schrik in de auto maar ik moest wel achter het stuur kruipen om mijn dochters naar school te brengen en te halen. Achteraf gezien, onverantwoord… Ik had een heel onwerkelijk gevoel, iets wat heel moeilijk is om te beschrijven, derealisatie, alsof je buiten jezelf staat. Elk gevoel in mijn lichaam, elke tinteling, begon ik te onderzoeken. Was dit een hartaanval? Ging ik dood? De hartkloppingen waren met momenten echt intens. Heel eng allemaal. Ik vermeed ook plaatsen, winkels bijvoorbeeld. Ik had daar het gevoel dat ik niet weg kon, dat ik gevangen zat. Slapen ging wel redelijk, niet dat ik elke nacht wakkerlag maar het is bijlange niet zo dat ik vast sliep elke nacht. Ik had nooit een uitgerust gevoel en als ik wakker werd ‘s morgens, kreeg ik nooit eens de tijd om zalig wakker te worden, nee, de dag begon met onrust en paniek. Elke ochtend. In al die jaren van gebruik tot afkick, heb ik nooit een moment van echte ontspanning ervaren. Ik was zo jaloers op mensen die ‘ s avonds lekker rustig op de zetel kunnen zitten en ontspannen een film kunnen kijken. Bij mij was er echt constant spanning aanwezig. Uitputtend! 

Dit alles deed ik zonder dat iemand het echt doorhad want voor mijn meisjes hield ik een masker op. Zij mochten absoluut NIET weten hoe slecht het met momenten met mij ging. Er waren dagen bij dat ik gewoon zei dat ik even op bed ging liggen omdat het even teveel werd. Ik voelde me dan altijd zo schuldig.  

Tegen mijn vrienden en partner zei ik wel dat het moeilijk was maar hoe het echt ging, had niemand door.  

Ik moet eerlijk zeggen dat mijn vechtlust op de wanhoopmomenten geen constante was. Er waren dagen bij dat ik zo moe was, uitgeput, dat ik toch een extra pilletje nam. Maar ik zag dat als een korte pauze, geen opgave. Ik bleef ogen op het doel houden en daar was ik dan ook heel koppig in. Het moest en zou me lukken.  

Wat mij dreef, wat mij bleef motiveren om vol te houden. Natuurlijk mijn 2 meisjes… Voor hun doe ik alles. Zij verdienen een papa die er is. Geen papa die een emotieloze junkie is, want zo zag ik mezelf. Ik wilde niemand teleurstellen, mijn meisjes niet, mijn partner, mijn vrienden, mezelf uiteraard. Ik had heel wat te bewijzen.  In mijn hoofd waren er ook die personen die nooit in mij hebben geloofd. Mensen die wel vriendelijk zijn als je voor hun staat maar zodra je even je rug draait, … vul maar aan. Er zijn ook van die mensen die wel vragen hoe het gaat en stiekem blij zijn met wat je allemaal doormaakt, dat het even wat minder gaat…dan voelen ze zichzelf beter dan jou. Dan zijn er ook die ‘mensen’ die me beloofd hadden om me helemaal kapot te maken. Aan hun zou ik bewijzen dat het hun niet gelukt was. Dat ik zoveel sterker was dan zij dachten. Hetgene ik ooit ergens las, ‘Als je het gevoel hebt dat je echt niet meer verder kan, zit je pas op 40 procent van je capaciteit’ …Motivatie genoeg dus. 

Ik ging redelijk veel wandelen in die periode. Wandelen doet iets met me. Op die momenten is er helemaal niks dat moet, behalve de ene voet voor de andere zetten. Natuurlijk wandelen de demonen mee maar het voelt anders. Na zo een wandeling voel ik me soms als herboren en kan ik er weer eventjes tegenaan. De afstanden die ik deed werden ook langer en langer. Ik had een nieuw doel. Mijn beste vriend stelde voor om samen de Bello Gallico te wandelen. 160km. Ik dacht dat dit zeker niets voor mij was, het leek onmogelijk… maar toch begon ik er mij serieus op voor te bereiden. Ik keek er enorm naar uit maar eerst moest ik van de pilletjes afzijn.  

Op 12 september 2025 nam ik mijn laatste Xanax retard. Bijna 18 jaar na mijn eerste pilletje en ongeveer 700 dagen sinds ik begon af te kicken.  Het was me gelukt en het was het allermoeilijkste dat ik ooit deed in mijn leven. Ik had iets om echt trots op te zijn, iets wat ik bereikt had, bedoel ik. Niet dat veel mensen alles wisten maar ik wist het… en dat was genoeg. Een hele dikke middelvinger aan iedereen die nooit in mij geloofde, mij kapot wilde maken.  

Eerlijkheid gebied me om te zeggen dat het niet stopte op die datum. De weken erna waren zeker nog moeilijk maar dragelijk. We zijn nu meer dan zes maanden verder en nog zijn er golven dat het enorm moeilijk is. Dat ik dagen heb waarop een heleboel van die symptomen terugkomen. Die golven duren telkens wel minder lang. Ik weet niet hoelang die golven nog gaan blijven terugkomen maar 1 ding weet ik wel zeker… laat ze maar komen, ik kan ze aan.  

Weet dat als ik dit kan… Jij dit zeker kan!  

Wees aub niet te streng voor jezelf. Als je moe bent, rust! Maar geef niet op! Nooit!!