Maskers af. Gewoon eerlijk zijn. 

Binnenkort verschijnt er een artikel over mij in Dag Allemaal. Eerder stond ik al in Het Nieuwsblad. En toch — hoe gek het ook klinkt — voel ik schrik. Schrik voor negatieve reacties. Schrik voor wat mensen zullen denken. Want ik stel mezelf kwetsbaar op. Volledig. Zonder filter. 

Mijn verhaal is krachtig, dat weet ik. Maar het is nog niet af. Ik ben nog niet aan de overkant. Ik zit er midden in. Midden in mijn herstel. Elke dag draag ik nog de nasleep van achttien jaar benzodiazepines. Elke. Dag. Een ‘normaal’ leven is nog altijd geen evidentie. De benzo’s zelf? Die laat ik al een tijdje links liggen, dat lukt me relatief goed. Maar de effecten ervan — de angst, de paniek, de onrust, de vermoeidheid — die voel ik nog elke ochtend als ik opsta. 

Eerlijk zijn is geen negativiteit 

Op mijn website schrijf ik blogs. En ik schrijf ze zoals het is. Niet zoals ik wens dat het is. Want niet elke dag is mooi. Niet elke ochtend begin ik fris en vol goede moed. Soms is het gewoon zwaar. Soms wil ik schreeuwen. Soms ben ik het beu, dat dagelijkse gevecht tegen mezelf. 

En dan vraag ik me af: is dat negatief? Gaan mensen mij zo zien? Als iemand die klaagt, die zeurt, die niet vooruitgaat? 

Ik hoop van niet. Want net onder dat eerlijke verhaal, net onder die moeilijke momenten, zit mijn vechtlust. Ongebroken. En die wil ik minstens even duidelijk laten zien. Ik geef niet op. Dat nooit meer. 

Maar ik ga ook niet doen alsof alles rozengeur en maneschijn is. Dat is precies het probleem van onze samenleving: mensen zetten een masker op. Uit schrik voor wat anderen denken. Ze verbloemen alles, houden alles binnen, en ondertussen staan ze er alleen voor — in hun hoofd en in hun hart. Ze hebben het gevoel dat niemand begrijpt wat ze doormaken. Dat ze de enige zijn. 

Maar dat zijn ze niet. 

Als je kijkt naar de cijfers over zelfdoding in België, wordt het pijnlijk duidelijk hoe velen worstelen. In stilte. Achter gesloten deuren. Achter een lach op de juiste momenten. 

Dat taboe wil ik doorbreken. Met alles wat ik schrijf. Met alles wat X2Freedom is en wil worden. 

X2Freedom: ventileren mag 

X2Freedom moet een plek worden waar mensen gewoon even kunnen ventileren. Niet klagen — want dat woord hangt meteen zo negatief in de lucht — gewoon eerlijk zijn. Het masker afzetten. Zeggen hoe het werkelijk gaat. Zonder angst voor oordeel. 

Want wat anderen denken? Dat maakt uiteindelijk geen moer uit. Het gaat erom dat jij jezelf niet verliest. Dat jij niet alleen staat met wat er in je hoofd en in je lijf gebeurt. 

Ik vroeg onlangs aan mijn huisarts een doorverwijsbrief voor een psycholoog via CGG. De wachttijd: ongeveer een jaar. Een jaar. Terwijl mensen nu hulp nodig hebben. Terwijl er mensen zijn die het vandaag niet meer zien zitten. 

Daarom is X2Freedom nodig. Niet als vervanging van professionele hulp, maar als brug. Als plek waar je ademt, waar je gehoord wordt, waar je weet dat je niet de enige bent. 

Wat een psycholoog je nooit kan geven 

Een psycholoog kan luisteren. Analyseren. Begeleiden. En dat heeft waarde, absoluut. Maar er is iets wat geen enkele professional je ooit volledig kan geven: het gevoel dat de persoon tegenover jou weet hoe het voelt. Niet omdat ze het hebben bestudeerd. Maar omdat ze het hebben geleefd. 

Er is een verschil tussen begrijpen met het hoofd en begrijpen met het hele lijf. Tussen theorie en littekens. 

Een lotgenoot hoeft niets uitgelegd te krijgen. Die voelt het al. Die herkent de blik, de zin die halverwege stopt, de glimlach die net iets te snel komt. En dat — die herkenning — kan soms meer doen dan een uur therapie. 

Dat is de kern van wat X2Freedom wil zijn. Geen vervanging van professionele hulp. Maar een plek waar mensen elkaar vinden. Waar je niet van nul hoeft te beginnen met uitleggen wie je bent en wat je doormaakt. Waar iemand knikt — niet omdat het zijn job is, maar omdat hij of zij het kent. 

Want terwijl jij een jaar wacht op een psycholoog, hoef je vandaag al niet alleen te staan. 

De trail, de blessure en het vertrouwen 

Over een kleine twee maanden staat mijn eerste trail op het programma. 96 kilometer. Heel wat hoogtemeters. En eerlijk? Ik voel me er bijlange niet klaar voor. 

Mijn laatste blog had als titel ‘Maandag begin ik’. Vol goede moed. Wist ik veel dat ik na een paar dagen al te maken zou krijgen met een blessure. Op amper twee maanden voor de start kan ik nog geen vijf kilometer stappen zonder pijn. Vijf kilometer. Op een parcours van 96. 

Vorig jaar leek het allemaal zoveel makkelijker. Tochten van vijftig kilometer en meer, relatief vlot. Nu kost elke stap energie die ik eigenlijk niet heb. Ik ga twee keer per week naar de kine en ik doe wat ik kan. Maar ik heb ook het gevoel dat ik meer zou moeten kunnen doen, en dat lukt gewoon niet. En dat — dat accepteren — is misschien wel een van de moeilijkste dingen. 

Mijn energiepeil is ver onder wat het zou moeten zijn. Sommigen zeggen dat ik daarmee maar moet leren leven. Dat is hun mening. De mijne is een andere. Ik blijf vechten. Voor herstel, voor die trail, voor een leven dat voelt zoals een leven. 

X2Freedom opbouwen — de website, de blogs, de sociale media, de contacten, de interviews — dat kost energie. Energie die ik nu amper heb. En toch ga ik door. Want ik geloof erin. Ik geloof dat dit platform voor mensen een verschil kan maken. 

Maar ik zou het niet erg vinden om daarin niet alleen te staan. Moest jij je geroepen voelen — als lotgenoot, als vrijwilliger, als iemand die gewoon gelooft in wat X2Freedom wil zijn — neem dan gerust contact op. 

De paradox van het masker afzetten 

Er is iets tegenstrijdigs aan wat ik doe. Ik roep op om het masker af te zetten. Om eerlijk te zijn. Om niet te verbergen wat er echt leeft. En tegelijk — terwijl ik dit schrijf, terwijl die artikels verschijnen — voel ik zelf die schrik. Die stem die zegt: wat zullen ze denken? Gaan ze het begrijpen? Of gaan ze oordelen? 

Ik ben dus precies dat wat ik anderen probeer te laten loslaten: iemand die bang is voor het oordeel van anderen. 

En weet je wat? Dat maakt het net menselijk. Want het masker afzetten is geen éénmalige keuze. Het is geen knop die je omdraait. Het is iets wat je dag na dag, woord na woord, opnieuw moet doen. Soms makkelijker. Soms angstiger dan de dag ervoor. 

Maar ik doe het toch. Omdat ik ervan overtuigd ben dat eerlijkheid meer mensen bereikt dan perfectie ooit zal doen. Omdat een verhaal met scheuren herkenbaarder is dan een verhaal zonder. Omdat ik liever iemand bereik die denkt “eindelijk, iemand die zegt hoe het echt is” dan tien mensen die denken “wat een sterke kerel” zonder zichzelf erin te zien. 

Het masker afzetten kost moed. Dat weet ik. Maar het alternatief — blijven dragen, blijven verbergen, blijven zwijgen — kost zoveel meer. 

Eerlijk. Zonder masker. Gewoon zoals het is. 😊