Km 75. Bello Gallico. December 2025.  Mijn knie blokkeerde — niet “deed wat pijn”, maar blokkeerde echt, alsof er iets binnenin vastklikte en weigerde los te komen — en in de seconden die volgden wist ik dat er iets fundamenteel mis was, maar ik liet die gedachte niet verder dan mijn knie komen. Ik zette een […]

Maskers af. Gewoon eerlijk zijn.  Binnenkort verschijnt er een artikel over mij in Dag Allemaal. Eerder stond ik al in Het Nieuwsblad. En toch — hoe gek het ook klinkt — voel ik schrik. Schrik voor negatieve reacties. Schrik voor wat mensen zullen denken. Want ik stel mezelf kwetsbaar op. Volledig. Zonder filter.  Mijn verhaal

  Over twijfel, vermoeidheid, een knie die ik koester, en drie trails die ik moet finishen.  Er is een stemmetje in mijn hoofd. Het is er ’s morgens al als ik wakker word, nog voor ik mijn eerste stap heb gezet, nog voor ik het licht heb aangedaan, nog voor ik ook maar één seconde de kans

De meeste mensen die een zware periode doormaken, hebben te kampen met 1 ding. Een narcistische partner of een trauma of een verslaving of een depressie of noem maar op. Let goed op het woordje ‘of’. Bij mij was het ‘en’. Alles tegelijk, jaren aan een stuk. Gestapeld op elkaar als een hoop stenen op mijn

Op 12 augustus 2016 ging mijn ex ervandoor. Zonder de meisjes. Mare en Myrthe waren zes jaar. En plots stond ik er alleen voor – met twee kleine meisjes, een berg schulden die zij had achtergelaten, en een innerlijke wereld die al jaren in puin lag. Geen plan. geen handleiding. Alleen ik en zij. De

Al jaren speel ik met het idee om als coach, therapeut of begeleider aan de slag te gaan. Niet omdat ik denk dat ik alle antwoorden heb, integendeel. Maar omdat ik weet hoe het voelt om vast te zitten. Lang dacht ik dat ik pas anderen kon en mocht helpen wanneer mijn eigen leven volledig

Elke ochtend begint hetzelfde. Pumpkin wordt wakker, kijkt me aan en begint te ‘praten’. Niet echt praten natuurlijk maar ze hapt met haar mond en maakt kleine geluidjes, alsof ze goedemorgen wil zeggen. Pumpkin had geen makkelijk begin. Voor ze bij ons terechtkwam, kende ze alleen maar angst. Handen die pijn deden, geluiden die gevaar

Ik geloof dat iedereen een voor-leven en een na-leven heeft. Soms is het een klap die alles verandert, soms een openbaring. Soms iets kleins dat je op het moment zelf niet eens als groot herkent – maar dat achteraf alles in beweging bracht. Ik had dit meerdere keren, meestal na een grote tegenslag. Maar gelukkig

Hoe ik twee keer verstrikt raakte… en uiteindelijk losbrak. Er wordt tegenwoordig veel gesproken over narcisme. Maar de meeste mensen begrijpen pas echt wat het is wanneer ze er zelf middenin zitten. Narcistisch misbruik begint namelijk niet met pijn. Het begint met iets dat lijkt op liefde. En dat is precies waarom het zo gevaarlijk

Mijn eerste Xanax-pilletje kreeg ik in 2008, na de zoveelste paniekaanval. Kort na de dood van mijn moeder. De ziekte en het overlijden van mijn mama waren een extreem heftige periode. Vol onuitwisbare beelden, hevige emoties en zoveel verdriet. Zoveel dat mijn lichaam op een bepaald moment besloot dat het genoeg was en zich gewoon